بازار حمل  دریایی غلات در حال حاضر عمدتاً تحت تأثیر سطح نرخ کرایه‌ها و ریسک‌های عملیاتی در مسیرهای کلیدی قرار دارد.

بازار حمل  دریایی غلات در حال حاضر عمدتاً تحت تأثیر سطح نرخ کرایه‌ها و ریسک‌های عملیاتی در مسیرهای کلیدی قرار دارد.
در مسیر دریای سیاه به خاورمیانه، کرایه‌ها تحت تأثیر ریسک‌های  ژئوپلیتیکی و محدودیت‌های ️ عملیاتی در حال نوسان بوده و تمایل مالکان کشتی برای پوشش این مسیر کاهش  یافته است، که به‌طور طبیعی باعث افزایش  پرمیوم ریسک و منجر به پیچیده‌تر شدن فرآیند اجاره کشتی‌ها شده است.
در مسیر آمریکای جنوبی به خاورمیانه نیز، با وجود جریان مناسب صادرات، در برخی مقاطع، بازار با محدودیت ️ در عرضه کشتی‌ها مواجه بوده که این امر به تقویت کرایه‌ها منجر شده است.
عامل کلیدی در هر دو مسیر، وضعیت تنگه هرمز است؛ به‌رغم اعلام باز بودن مسیر، تردد کشتی‌ها هنوز به سطح عادی بازنگشته و بسیاری از مالکان در انتظار تضمین‌های امنیتی هستند، در نتیجه بازار کرایه بیش از هر عامل دیگری تابع ریسک عبور از این مسیر باقی مانده است.
در بازار حمل به مقصد ایران، ساختار حمل‌ونقل به‌طور فزاینده‌ای به دو مسیر مجزا تقسیم شده است. در مسیر بنادر جنوبی و عبور از تنگه هرمز، تداوم عدم‌قطعیت‌های امنیتی باعث کاهش  تمایل مالکان کشتی و در نتیجه محدودیت ️ در عرضه كشتى و افزایش کرایه‌های موثر شده است. در مقابل، مسیر دریای خزر به‌عنوان گزینه‌ای باثبات‌تر و با ریسک ژئوپلیتیکی کمتر، اهمیت فزاینده‌ای پیدا کرده است. ازسرگیری صادرات گندم روسیه به ایران از طریق خزر (در کنار جریان مستمر ذرت و جو) نشان‌دهنده تغییر ساختاری در لجستیک منطقه است؛ به‌طوری‌که در سه‌ماهه نخست سال جارى ميلادى، حدود ۵۰۰ هزار تن ذرت، ۱۸۰ هزار تن جو  و مقادیر محدودی گندم  از این مسیر به ایران ارسال شده كه در همين راستا، حجم حمل از منطقه آستراخان رشد قابل‌توجهی داشته است.
این مسیر با وجود محدودیت در ظرفیت کشتی‌ها، به‌دلیل فاصله کوتاه‌تر و ریسک کمتر، فعلاً از ثبات نسبی در کرایه برخوردار بوده و احتمالا در صورت تداوم شرايط جارى در تنگه هرمز، به‌تدریج به یک آلترناتیو جدی تر برای مسیر جنوبی تبدیل می‌شود.
در زير، روند نرخ حمل يك كشتى ٣هزار تنى از بندر آستاراخان به بنادر شمال ايران را طى پنج سال متوالى، بررسى ميكنيم.